رشد و توسعه فردی

آیا معنای زندگی یک توهم است؟

درباره آنچه هستی‌گرا ها اشتباه کردند.

آیا معنای زندگی یک توهم است؟

گاهی اوقات می پرسیم معنای زندگی چیست ، زیرا ما کارهای روزمره خود را بی معنی و تکراری تجربه می کنیم. اگر احساس بی علاقگی و بی تفاوتی می کنیم ، زندگی اغلب به نظر ما خالی از هدف می رسد.

حتی ممکن است در چنین لحظاتی فکر کنیم که هرکسی که زندگی را کاملاً بی هدف تجربه نمی کند ، در توهم کار می کند. هنگامی که برعکس ، احساس می کنیم انگیزه و اشتیاق داریم ، وقتی پروژه هایی داریم که به آن اهمیت می دهیم ، مسئله معنای زندگی فوری به نظر نمی رسد.

البته ممکن است ما آن را سرگرم کنیم ، اما به نوعی ، نیش ندارد. گویی در مورد ما صدق نمی کند.

این ممکن است به نظر برسد که زندگی زمانی معنادار است که یک زندگی خوب باشد ، وقتی کسی که زندگی می کند شکوفا شود.

بدون شک چیزی در این خط استدلال وجود دارد. بسته به نوع زندگی ، ممکن است زندگی فردی کم و بیش معنی دار به نظر برسد.

اما حتی معنادارترین زندگی ها نیز به پایان می رسد و افرادی که در آن زندگی می کنند می میرند و فراموش می شوند. در مورد فردی در دهه 800 فکر کنید که ، از هر نظر ، تا آنجا که ممکن است زندگی معناداری داشته است.

شاید او یک داستان نویس بزرگ ، روانشناس شهودی و در جامعه خود بسیار مورد احترام بود. او شخصی بود که همه وقتی در حال عبور از یک تکه ناهموار بودند به او روی آوردند.

هنگامی که او درگذشت ، مرگ او به عنوان یک ضایعه برای همه اطرافیانش تجربه شد. دهها نفر درگذشت او را عزادار کردند. اما هرطور که ممکن است باشد ، اکنون هیچ کس نمی داند که او کی بوده است.

دیگر مهم نیست – حتی یک ذره – نحوه زندگی یا مرگ او. هیچ کس دیگر هرگز نام او را بر زبان نمی آورد. زندگی او در آن زمان معنی دار به نظر می رسید ، اما آیا واقعاً بود؟

این مطلب را هم ببینید  نشانه های یک مغز کارآمد

ما می توانیم این خط فکری را یک گام فراتر بگذاریم و این واقعیت را در نظر بگیریم که تمدن های کل ناپدید شده اند و هیچ کس در حال حاضر چیزها و چیزهای زیادی درباره آنها نمی داند.

یک روز ، تمدن ما نیز از بین می رود ، و سیاره ما نیز به همراه هر موجود زنده ای از بین می رود ، و به احتمال زیاد ، هیچ کس در کل جهان – اگر واقعاً شخص دیگری وجود داشته باشد – نمی داند که ما همیشه اینجا بوده ایم.

ما دوست داریم به خودمان بگوییم که آثار هنری جاودانه ای خلق می کنیم یا برخی از دستاوردهای بشر یا دستاوردهای دیگر “برای همیشه زنده خواهند ماند” ، اما حقیقت این است که به هر حال نه در جهان بینی سکولار. هیچ چیز چنین نخواهد شد

این نوع نگرانی فیلسوفان اگزیستانسیالیست است. برای مثال ژان پل سارتر می گوید لحظه ای که می فهمیم جاودانه نیستیم ، معنی زندگی را یک توهم میبینیم.

این مشکل ، آن چیزی که ما می توانیم آن را مشکل بزرگ معنای زندگی بنامیم ، مشکلی که برای همه ما پیش می آید ، مهم نیست که بی اعتنا زندگی فردی خود را می گذرانیم ، اگر زندگی را بی معنا تجربه کنیم زیرا فاقد انگیزه برای انجام هر کار جدیدی یا در غیر این صورت ما از زندگی یا ارتباطات انسانی خود لذت نمی بریم ، راه حل هایی وجود دارد.

ما معمولاً می توانیم چیزی را پیدا کنیم که به آن علاقمند هستیم و از دره بی تفاوتی بیرون برویم. چه راه هایی برای مرگ و میر انسان است؟

یک راه دیگر برای بیان نکته این است که بگوییم بین دو دیدگاه در زندگی اختلاف وجود دارد: دیدگاه فعلی ما و دیدگاه ، از ابدیت. به نظر می رسد در حال حاضر خیلی چیزها اهمیت دارد – چه کسی در انتخابات پیروز می شود ، آیا مشاغل تجاری شما موفق می شود یا فرزند شما با چه کسی ازدواج می کند.

این مطلب را هم ببینید  تحقیقات نحوه استراحت بهتر را نشان می دهد

اما هیچ یک از این موارد تا هزار سال دیگر اهمیتی نخواهد داشت ، و این باعث می شود ما تعجب کنیم که آیا آنها واقعاً اهمیت داشته اند یا در آن زمان چنین بوده است.

آلبر کامو در ادامه گفت و استدلال کرد که برخورد بین نیاز ما به معنا ، که به دلیل نارضایتی از بین نمی رود و سکوت کامل جهان ، وضعیت انسان را پوچ می کند.

برای مطالعه در رابطه با چگونه با پشیمانی کمتر زندگی کنیم کلیک کنید.

یک فرد بدبین ممکن است در پاسخ بگوید با توجه به اینکه ما چقدر بد هستیم همه چیز برای بهتر شدن است. این نه تنها همه چیز خوب است بلکه همه کارهای بد ما نیز به پایان می رسد. به یک معنا ، اکنون مهم نیست که چنگیز خان چند نفر را کشته است. همه آنها به هر حال ، سالها پیش مرده بودند.

حتی ممکن است کسی برای روان رنجورهای ما ، فردی و جمعی ، در چشم انداز ابدیت درمانی بیابد. اگر در درازمدت هیچ چیز واقعاً مهم نباشد ، شاید بتوانیم با آرامش بیشتر آنچه را که اتفاق می افتد بپذیریم. این تنها دستاوردهای ما نیست که با ما می میرد ، بلکه بدترین شکست های ما است.

من فکر می کنم دو نکته ای در آخر وجود دارد ، اما می خواهم چیز دیگری را پیشنهاد کنم. روش دیگری برای نگاه به موضوع معنای زندگی وجود دارد. برای مشاهده آن ، ما باید وضعیت پیش فرض امور در جهان را در نظر بگیریم.

و من فکر می کنم پیش فرض یک جهان بدون زندگی و بدون آگاهی است. این که باید در جهان تحت قوانین فیزیکی زندگی آگاهانه ای وجود داشته باشد ، قابل توجه است. در واقع امکان دارد بسیار غیرممکن باشد که علی رغم وجود میلیاردها سیاره دیگر ، سیاره ما ممکن است تنها سیاره ای باشد که زندگی آگاهانه داشته یا خواهد داشت.

این مطلب را هم ببینید  اثر دعا بر جذب ثروت از نظر استیو هاروی

وقتی من از این طریق به موضوع نگاه می کنم ، سوال بزرگ گزیدگی خود را از دست می دهد. ما در واقع می میریم و همه امیدهای ما رویاها ، و دستاوردها فراموش می شوند.

اما حتی در آن صورت ، این درست خواهد بود که به طرز شگفت آوری ، به طور قابل ملاحظه ای ، ما در جهان ماده ، تحت قوانین فیزیکی ، آگاه بوده ایم.

این بدان معنا نیست که اگر معنای زندگی را همانطور که من می خواهم بنگریم ، مسئله معنای زندگی یک پاسخ خاص می گیرد. هنوز به ما بستگی دارد که به صورت جداگانه به زندگی خود معنا ببخشیم یا نه.

نکته من این است که واقعیت مرگ و میر ، از ماهیت زودگذر پیگیری های بشر ، اگر نقطه شروع متفاوتی را در نظر بگیریم ، چندان نگران کننده نیست: اگر این واقعیت را در نظر بگیریم که وضعیت احتمالی در جهان وضعیتی است که در آن هیچ معنایی وجود ندارد.

و ارزش گذاری امکان پذیر است ، زیرا زندگی و زندگی آگاهانه وجود ندارد. به نظر می رسد که اوضاع در همه کائنات به غیر از اینجا چگونه است.

پس اینطور نیست که زندگی بشر به طور کلی معنا داشته باشد. اگزیستانسیالیست ها حق داشتند که چنین نمی کند. اگر به طور جدی به آن فکر کنید ، زندگی آگاهانه یک معجزه است. و هر یک از ما ، هرچند عمرمان کوتاه باشد ، هر زمان و هر کجا که زندگی کرده ایم ، تجسم آن معجزه است.

 

حتما بخوانید : نرم افزار Adobe connect
0 0 رای ها
رأی دهی به مقاله
اشتراک در
اطلاع از
guest
0 نظرات
بازخورد (Feedback) های اینلاین
مشاهده همه دیدگاه ها
دکمه بازگشت به بالا
0
افکار شما را دوست داریم، لطفا نظر دهید.x
()
x