سایر اختلالات فردی

فراموشی

ناتوانی در ایجاد خاطرات جدید بر دقت خودشناسی ما تأثیر می گذارد.

فراموشی

فراموشی این وسیله طرح داستان مورد علاقه نویسندگان اپرا در همه جا است.

درست زمانی که زوج مورد علاقه شما بالاخره قرار است دور هم جمع شوند ، یکی از آنها تصادف می کند و حالا آنها نمی‌توانند چیزی در مورد معشوق احتمالی‌شان، یا حتی اینکه خودشان هستند، به خاطر بیاورند، یک بار دیگر آچاری را به داستان عاشقانه می‌اندازند و بینندگان را متعجب می‌کنند که آیا آن بچه‌ها می‌توانند آن را عملی کنند یا خیر.

سناریوهایی از این دست تا حد زیادی بر ایده افراد عادی در مورد نحوه عملکرد فراموشی تأثیر گذاشته است. نوع فراموشی مورد استفاده در بیشتر فیلم ها و برنامه های تلویزیونی (حتی با وجود عدم دقت در نحوه نمایش آن) فراموشی رتروگراد یا ناتوانی در به خاطر سپردن اطلاعات گذشته نامیده می شود.

با این حال، شکل رایج‌تر فراموشی، فراموشی انتروگراد است که در آن آسیب به مغز باعث می‌شود افراد دیگر قادر به ایجاد خاطرات جدید نباشند، اما همچنان خاطرات قدیمی، از جمله مهارت‌های قبلی را حفظ می‌کنند.

یکی از سؤالاتی که یک مطالعه جدید توسط گارلند و همکارانش پرسیده شد این بود که چگونه ناتوانی در ذخیره اطلاعات جدید بر احساس بیماران نسبت به شخصیت خود تأثیر می گذارد.

آیا افراد مبتلا به این شکل از فراموشی می توانند به درستی خود را درک کنند؟ یا فراموشی دیدگاه آنها را به خود مخدوش می کند؟

تعداد زیادی از تحقیقات تأیید کرده اند که شخصیت یا افکار، احساسات و رفتارهای نسبتاً ثابت ما در موقعیت های مختلف در طول زمان تغییر می کند.

این تغییرات در پاسخ به فرآیندهای رشد طبیعی، رویدادهای زندگی فردی و حتی تلاش برای تغییر شخصیت خود رخ می دهد.

مطالعات متعدد تایید کرده اند که در حالی که عنصری در شخصیت وجود دارد که تقریباً ثابت است، تا حدودی شخصیت ما حتی در سنین بالا نیز به رشد و تغییر ادامه می دهد.

این مطلب را هم ببینید  شخصیت چقدر خوشبختی ما را تعیین می کند؟

یک سوالی که ممکن است بپرسید این است که چگونه شخصیت یک فرد می تواند تغییر کند وقتی که نمی تواند زندگی و روابط خود را ذخیره کند و به آن فکر کند.

اگرچه برخی از تغییرات شخصیتی ناشی از واکنش به زندگی خودمان است، برخی به نظر می رسد که صرفاً رشدی باشند.

برای مثال، اکثر مردم، صرف نظر از برخی رویدادهای زندگی، با افزایش سن، وظیفه شناس تر می شوند. بنابراین، ممکن است انتظار داشته باشیم که افراد مبتلا به فراموشی این تغییرات رشد طبیعی را نیز تجربه کنند.

اما سوال بزرگ دیگری باقی می‌ماند: اگر افراد مبتلا به فراموشی پیش‌رونده نتوانند برای اطلاعات جدید خاطره‌سازی کنند، آیا می‌توانند دید دقیقی از شخصیت در حال رشد خود داشته باشند؟

فراموشی از هر نوعی بسیار نادر است، بنابراین نمونه برای این مطالعه شامل هفت بیمار از ثبت بیماران عصبی آیووا بود که به دنبال آسیب به لوب گیجگاهی داخلی آنها دچار فراموشی شدید انتروگراد تشخیص داده شد.

صدمات بیمارانی که باعث شروع فراموشی شده است بین 4 تا 28 سال قبل از آن اتفاق افتاده بود و این آسیب بین سنین 28 تا 52 سال رخ داده است.

به منظور تعیین اینکه آیا فراموشی به افراد اجازه می دهد تا احساس خود را حفظ کنند، و اینکه آیا این احساس از خود منعکس کننده رشد شخصیت شرکت کنندگان است یا در حالت قبل از آسیب گیر کرده است، محققان از بیماران در مورد شخصیت آنها در یک دوره زمانی پرسیدند.

پس از ارزیابی اولیه، مجدداً از آنها خواسته شد که یک روز بعد، بعد از دو هفته، بعد از دو ماه و در نهایت یک سال بعد اطلاعاتی در مورد شخصیت خود ارائه دهند.

این مطلب را هم ببینید  نارکولپسی یا حمله خواب

محققان همچنین از مراقبان بیماران در مورد شخصیت بیماران سؤال کردند و به همین ترتیب، 2 ماه و 1 سال پس از ارزیابی پایه مجدداً از آنها سؤال شد.

هم بیماران و هم مراقبان آنها این اطلاعات را با استفاده از پنج بزرگ پرسشنامه ، یک پرسشنامه شخصیتی متداول و دارای اعتبار بالا که ویژگی های شخصیتی برونگرایی ، رضایت ، وظیفه شناسی ، ثبات عاطفی ، و اغلب برای ردیابی رشد شخصیت در طول زمان مورد استفاده قرار گرفته است.

در تحقیقات توسعه شخصیت ، محققان معمولاً شخصیت افراد را در مقاطع زمانی مختلف اندازه گیری می کنند و میزان شباهت این رتبه ها را در طول زمان با استفاده از مدل سازی آماری و معیارهایی مانند همبستگی های آزمون مجدد محاسبه می کنند.

این به ما امکان می دهد ببینیم چقدر شخصیت ، چه زمان و در چه ویژگیهای خاصی تغییر می کند.

به‌علاوه، این می‌تواند برای تعیین میزان همخوانی ادراکات افراد از شخصیت خود با تصورات دیگران از آن‌ها مورد استفاده قرار گیرد.

در بیشتر مطالعات مربوط به توافق خود-دیگری، انتظار داریم هم خود و هم دیگران درجه ای از دقت را در گزارش شخصیت یک فرد داشته باشند.

با این حال، در مطالعه کنونی، محققان توافق شخصیت خودمراقبت کننده را اندازه گرفتند تا میزان دقیق و به روز بودن دیدگاه بیماران از خود را بررسی کنند (به عبارت دیگر، مراقب به عنوان معیاری برای دقت استفاده شد).

گارلند و همکارانش تعجب کردند که آیا نقص در حافظه بیانی، نوعی از حافظه که به رویدادها و حقایق زندگی مربوط می شود، باعث می شود بیماران فراموشی نتوانند رشد شخصیت خود را تشخیص دهند.

این مطلب را هم ببینید  8 راه برای جلوگیری از جویدن ناخن

آنها دریافتند که بیماران در طول یک سال دید نسبتاً ثابتی نسبت به شخصیت خود داشتند.

این امر در تحقیقات شخصیتی غیر معمول نیست-در افرادی که فراموشی ندارند ، ممکن است انتظار داشته باشیم که افراد تغییراتی را نشان دهند ، اما در این مدت زمان ، به طور کلی سازگاری زیادی در شخصیت آنها وجود دارد.

وقتی از مراقبین در مورد شخصیت بیماران قبل از ابتلا به فراموشی سوال شد، ، ادراکات آنها و بیماران بسیار نزدیک بود، و آنها سطح مشابهی از توافق خود-دیگری داشتند که ما در نمونه های معمولی می بینیم.

با این حال ، به نظر می رسد که در طول این مدت طولانی ، مراقبت کنندگان از شخصیت بیماران خود و درک بیماران از آنها غافل شده اند.

توافق خود با دیگران کمتر از آن چیزی بود که محققان معمولاً در افراد بدون فراموشی مشاهده می کنند. به عبارت دیگر ، مراقبین متوجه تغییراتی در شخصیت بیماران شدند که خود بیماران قادر به پیگیری آنها نبودند.

محققان به این نتیجه رسیدند که فراموشی پیش‌رونده افراد را از حفظ احساس شخصیت خود منع نمی‌کند، اما تصور آن‌ها از اینکه چه کسی هستند ممکن است به سادگی قابل به‌روزرسانی نباشد.

ممکن است سخت باشد که فکر کنید اگر یک فرد نتواند پس از یک نقطه خاص زندگی خود را به یاد بیاورد و در مورد آن فکر کند، چگونه دچار تغییر شخصیت می شود.

اما این تحقیق به این ایده اشاره می کند که شاید به هر حال بتواند این کار را انجام دهد و عزیزان و نزدیکان دیگر می توانند آن را مشاهده کنند.

برای دریافت پاورپوینت الزایمر کلیک کنید.

0 0 رای ها
رأی دهی به مقاله
اشتراک در
اطلاع از
guest
0 نظرات
بازخورد (Feedback) های اینلاین
مشاهده همه دیدگاه ها
دکمه بازگشت به بالا
0
افکار شما را دوست داریم، لطفا نظر دهید.x
()
x